بگذار تا مقابل روی تو بگذریم/دزدیده در شمایل خوب تو بنگریم/از دشمنان برند شکایت به دوستان/ چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟...

رها کنید مرا تا که بی شما باشم...رها کنید که تا لحظه ای جدا! باشم....رها زبند فراق و رها ز رنگ و چراغ....که در سکوت دلم لحظه ای رها باشم....دلم برای دلم امشبی چه تنگ شده....ولم کنید ،ولم تا که با خدا باشم.....(ح.الف.اول)

شد رهزن سلامت زلف تو وین عجب نیست/ گر راهزن تو باشی صد کاروان توان زد

آنقدر آه کشیدم ز جهان سیر شدم صورتم گر چه جوان است ز دل پیر شدم

عاقلان نقطه ی پرگار وجودند ولی عشق داند که در این دایره سرگردانند

برون نمیرود از خاطرم خیال وصالت/اگرچه نیست وصالی ولی خوشم به خیالت

یک روز رسد غمی به اندازه ی کوه ... یک روز رسد نشاط اندازه ی دشت / افسانه ی زندگی چنین است عزیز .. در سایه ی کوه باید از دشت گذشت

در سلسله ی عشق تو جان خواهم داد/در عشق تو ترک خانمان خواهم داد/روزی که تو را ببینم ای جان عزیز/آن روز یقین بدان که جان خواهم داد

پر سوخته ی شرار پرهیز توام/ دیوانه ی چشم فتنه انگیز توام/گنجایش دیگری ندارد دل من/ همچون قدح شراب لبریز توام

آسمان رقصید و بارانی شدیم/ موج زد دریا و طوفانی شدیم/ بغض چندین ساله ما باز شد / یا علی گفتیم و عشق آغاز شد

دوستان عزيز، صبح بخير. نماز روزه هاتون قبول. در گروه رمضان عضو شويد. http://www.friendfa.com/ramadan

کمترین تحریر از یک آرزو این است/ آدمی را آب و نانی باید و آنگاه آوازی/ در قناری ها نگه کن در قفس تا نیک دریابی/کز چه در آن تنگناشان باز شادی های شیرین است/ کمترین تحریر از یک زندگانی؛/آب، نان، آواز/ ور فزون تر خواهی از آن گاه گه پرواز/ ور فزون تر خواهی از آن شادی آغاز/ور فزون تر باز هم خواهی بگویم باز.../ آن چنان بر ما به نان و آب این جا تنگسالی گشت/ که کسی به فکر آوازی نباشد/ اگر آوازی نباشد/ شوق پروازی نخواهد بود (محمد رضا شفیعی کدکنی)

سایه سنگ بر آینه خورشید چرا؟// خودمانیم، بگو این همه تردید چرا؟// نیست چون چشم مرا تاب دمی خیره شدن //طعن و تردید به سرچشمه خورشید چرا؟// طنز تلخی است به خود تهمت هستی بستن //آن که خندید چرا، آن که نخندید چرا؟// طالع تیره ام از روز ازل روشن بود //فال کولی به کفم خط خطا دید چرا؟// من که دریا دریا غرق کف دستم بود// حالیا حسرت یک قطره که خشکید چرا؟// گفتم این عید به دیدار خودم هم بروم// دلم از دیدن این آینه ترسید چرا؟// آمدم یک دم مهمان دل خود باشم// ناگهان سوگ شد این سور شب عید چرا؟

من در این خلوت خاموش سکوت ...اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم

ما سر خوشان مست دل از دست داده ایم/ همراز عشق و هم نفس جام باده ایم

از مکافات عمل غافل مشو /// گندم از گندم بروید جو ز جو ------ هر چه کشتی در جهان از نیک و بد /// حاصلش بینی به هنگام درو

می سوزم از فراقت روی از جفا بگردان/ هجران بلای ما شد یا رب بلا بگردان

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم/ ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم...